“Kazandık” dememek

Seksen beşinci dakikada 'kazandık, bu iş bitti' demiştim; doksan dördünde yediğimiz beraberlik golünden sonra kimse bana bakmadı, ben de kimseye bakamadım. O günden sonra evde o cümle yasak. Maç bitmeden ‘öndeyiz’ denmez, ‘iyi gidiyor’ denir; penaltı atışlarında ekrana bakılmaz, kupadan önce hesap yapılmaz. Bir keresinde işler iyi gitmiş, ailece sustuğumuz için 'aynen böyle devam' kararı alınmıştı; karar hâlâ yürürlükte. Dilin bir kez bağlanması yeter aslında; ikinciye gerek yok. Buna totem mi denir bilmiyorum, ben jinx de diyorum, sigorta da. Fark etmez; final düdüğü çalmadan kimse ağzını açmıyor bu evde.